17 en 18 mei
En dan is het alweer 17 mei, de dag dat de tour ons naar Corofin zal brengen en natuurlijk doe je dat niet via de kortste weg. Of beter gezegd, de snelste weg. Dus als de kortste weg de weg is waar je het langst over doet dan weet je dat er onderweg iets moet zijn wat misschien de moeite waard is om mee te maken. Zo ook deze route. In deze kortste route kom je namelijk een pontje tegen en dat is vaak een leuke onderbreking van een autorit. De overtocht is van Tarbert naar Killimer en duurt ongeveer 20 minuten.
Op dit punt aangekomen verlaten wij de kortste route en blijven de Wild Atlantic Way volgen. Ik heb deze weg nog niet genoemd maar we volgen deze weg al een tijdje. Het is een ongeveer 2600 km lange route langs de westkust van Ierland. De weg, of beter, de route begint of eindigt in Kinsale, een plaatsje ten zuiden van Cork, en leidt naar de de Inishowen Peninsula in het uiterste noorden. Je zou kunnen zeggen dat de weg eindigt in Derry, maar daar zijn de Ieren het niet mee eens want Derry ligt in Noord Ierland en dat is, nog steeds, Brits. Wel, genoeg politiek.
De volgende stop was in Kilkee, een stadje met een zandstrand aan een grote baai. Zomers zal het er best druk zijn maar nu waren wij waarschijnlijk de enige toeristen. Kilkee heeft een eigen reddingstation en een centrale afval dumpplek.
Corofin Country House
En ook hier weer de hartelijke ontvangst waaraan we inmiddels gewend zijn. En direct ook de onvermijdelijke vraag, "welk restaurant kunt u ons aanbevelen?" De landlady vertelde ons dat wij het best naar Ennis konden gaan, een keur aan goede restaurants daar. Dus wij op weg naar Ennis en daar de auto geparkeerd in een Q-parc parkeergarage. Omdat het nog te vroeg was om te gaan eten zijn wij het stadje ingegaan. En ook hier weer de welhaast onvermijdelijke verrassingen. De Ennis Friary bijvoorbeeld, ontstaan in het midden van de dertiende eeuw en nu nog een bezoek waardige ruïne. En dat bezoek hebben we ook gedaan.
Ennis Friary
Na deze stadswandeling op naar een restaurant met live music en komen we terecht bij Knox & Co. Het eten was prima en ik ben gaan wennen aan Guiness zero. En daarna de muziek. Na het eten en de muziek terug naar de auto maar, wat is dat nu, de parkeergarage gesloten? Ja dus. Blijkbaar om 8 uur dichtgegaan en wij waren er om 8.30, te laat dus. Gelukkig hing er boven de ingang een A4tje met een telefoonnummer. Dat nummer gebeld en de persoon aan de lijn zou contact opnemen met zijn manager om te overleggen en mij daarna terugbellen. Onderwijl kwam er ook nog een Ierse jongeman met hetzelfde probleem als wij. Enfin, om een lang verhaal niet al te lang laten worden is het uiteindelijk gelukt om de manager over te halen om de garage alsnog te openen, welliswaar tegen betaling van 50 euro elk plus 6 euro parkeerkosten, maar goed, later lach je om deze situatie. Terug maar weer naar het Corofin Country House voor een goede, welverdiende nachtrust.
We waren net op tijd, toen wij onder de indruk van al dit moois weer op weg gingen begon het aardig te regenen waardoor de middagbezoekers van de cliffs niet meer zo veel konden zien. Wij reden in die regen via het best drukke Galway in de richting van Clifden. En vlak voor het stadje kwamen bij onze voorlaatste B&B, Dan O'hara's Farmhouse.
Ook weer een indrukwekkend gebouw
's Avonds naar Clifden om te eten bij Ravis, ons aangeraden door, je raadt het al, de vriendelijke landlady. En tijdens het eten twee heren met banjo en gitaar die ons en de overige gasten trakteerden op een lekker stukje Ierse folk.
De banjospeler speelde echt vingervlug en de gitarist had een fijne zangstem. Kortom, genieten geblazen.
En na het genieten weer naar de B&B om na een goede nachtrust weer verder te gaan met het ontdekken van kleine stukjes Ierland.
Reacties
Een reactie posten